Hallo allemaal, bedankt om eens een kijkje te nemen op mijn blog!
Samen met jullie wil ik op zoek gaan naar gevoelens, normen, waarden,... die belangrijk zijn voor mijzelf en anderen.
Iedereen heeft recht op zijn eigen gevoelens, meningen... Deel deze gerust, zo kunnen we samen aan een ontdekkingsreis beginnen!
Ik las veel gedichten over de zin van het leven, overal zat wel een waarheid in voor mij. Maar dit gedicht benadert het meeste mijn eigen gevoelens.
Vooral de laatste zin blijft hangen bij mij: 'Het leven biedt een uitgestoken hand, onvoorwaardelijk vertrouwen'.
Ik vind het zelf heel belangrijk om dit in gedachten te houden. Ook op mijn weg bevindt zich wel eens tegenslag en verdriet, maar ik probeer me er aan vast te houden dat het leven zoveel meer te bieden heeft dan dat alleen.
Dat is het onvoorwaardelijk vertrouwen in het leven.
Als je dat niet hebt zal je nooit echt gelukkig kunnen zijn...
Bronvermelding:
Gedicht: Vangelder, K. (2013, oktober 10). De zin van het leven. Geraadpleegd op 2014, mei 12 via http://gedichten.be/820323/
Ik bekeek voor dit onderdeel de verschillende getuigenissen via deze link.
Heel interessant om eens te horen hoe de verschillende visies op geloof zijn. Wel moeilijker om mezelf echt te identificeren want zelf voel ik me niet echt een Christen. Als ik moet kiezen kan ik mij het meest vinden in het verhaal van Lien en Bart. Zij zien God in verschillende elementen zoals de natuur, de liefde... en niet echt als een bovenaards persoon. Hun teksten gaan over het op zoek zijn naar geloof en dat vind ik wel boeiend want ook ik ben en blijf op zoek. Het is een boeiend thema om over na te denken, al denk ik dat er op sommige vragen nooit een antwoord zal komen. Maar voor bepaalde zaken hoeft dat ook niet vind ik persoonlijk, soms moet je het leven gewoon zijn weg laten gaan en alles beleven zonder er te veel bij na te denken.
Ik kan mij wel vinden in de uitslag van de ingevulde vragenlijst.
Zelf weet ik eerlijk gezegd ook niet goed waarin ik geloof. Ik geloof wel dat er iets is, maar of ik het God kan noemen? Nee eigenlijk niet echt in de zin zoals we het vroeger leerde op school. Ik ben ook vrij kritisch, ik kan geloven in gebeurtenissen die niet bewezen zijn, maar ik kan het daar net zo goed heel erg moeilijk mee hebben om in te geloven...
Daarentegen geloof ik wel dat er 'iets' moet zijn na de dood. Maar wat? Voor mij is het niet echt belangrijk om hier een antwoord op te hebben. Ik zoek mijn weg in het leven en sta er geregeld bij stil. Ik sta ook open voor nieuwe ideeën en misschien vind ik op een dag het juiste antwoord voor mij. Ik zeg ook 'het juiste antwoord voor mij', want ik weet dat er veel verschillende meningen zijn. En iedereen heeft daar ook recht op. Het juiste antwoord is datgene wat voor jezelf goed voelt.
Ik bekeek ook het fragment met getuigenissen wat geloof betekent voor
een aantal leerkrachten. Je kan dit ook bekijken via deze link.
Ik kan me moeilijk aansluiten bij één van hun omdat ze allemaal wel punten hebben waar ik me in kan vinden.
Ik ben wel gelovig opgevoed en heb ook mijn eerste communie en vormsel gedaan.
Wel denk ik dat dit eerder was uit gewoonte, omdat het zo hoorde, als kind nam ik ook gewoon aan dat wat mijn ouders en leerkrachten zeiden ook werkelijkheid was. Wij gingen niet wekelijks naar de kerk maar wel op feestdagen en bij speciale gebeurtenissen. Ik kan denk ik wel zeggen dat ik vroeger geloofde, maar doorheen de jaren ben ik dit anders gaan bekijken.
Geloven hangt voor mij ook niet echt samen met de kerk.
Daarentegen is mijn dochter wel gedoopt door een priester. Dit is niet in een kerk gedaan maar thuis in de tuin. Het was een kerkelijke viering maar helemaal zelf ingevuld met teksten en liedjes die belangrijk zijn in mijn/ons leven.
Voor mij betekende die dag: het vieren van de geboorte van onze dochter. En dit doen met mensen die we graag zien en waarop we vertrouwen. Op die manier vroegen we aan onze familie om ons mee te helpen om haar op te laten groeien tot een fijn meisje met veel liefde om haar heen. Dat zijn de dingen waar ik in geloof.
Als ik echt moet proberen uit te leggen waarin ik geloof denk ik als volgt:
Ik geloof dat er goedheid zit in elk mens, en dat mensen elkaar nodig hebben als een leidraad in het leven. Ik geloof in veel meer dan wat je kan zien, stel me ook niet echt vragen bij de feiten maar ga vooral uit van gevoelens.
Ik geloof in mensen en zelfs nog steeds in de toekomst.
Ik bekeek het interview met journalist Joël de Ceulaer en vond dit
een zeer boeiend gesprek. De manier waarop hij kijkt naar geloven leunt heel erg aan
bij mijn eigen mening.
Je kan het interview bekijken via onderstaande link:
Helemaal in het begin stelt hij dat wanneer je je afvraagt wat de zin van het leven is, je niet goed bezig bent. Daar heb ik toch wel enige bedenking bij. Deels klopt het want als je gelukkig bent ga je er automatisch minder bij stil staan denk ik, maar anderzijds vind ik het juist belangrijk dat je er af en toe wel bij blijft stil staan. Want je moet ook beseffen hoe waardevol het is om gelukkig te zijn.
Onderstaand liedje kon ik terugvinden via onze extra's in de cursus.
Een mooi liedje wat zeker bij dit thema past en met een tekst
om eens bij stil te blijven staan.
Ik denk dat iedereen zich af en toe wel eens zo'n vragen stelt en het antwoord is niet altijd duidelijk...
Het volgende thema dat aan bod komt: Mens en zingeving. Wanneer ik hier over ga nadenken moet ik eerlijk toegeven dat ik dit niet in meteen in één - twee - drie kan beschrijven in één antwoord. Want wat geeft er zin aan mijn leven? Wat maakt me gelukkig? Natuurlijk weet ik onmiddellijk enkele antwoorden, maar ik wil er toch even dieper op ingaan, om eens te kijken wat 'gelukkig zijn' nu echt betekent voor mij.
Als eerste luisterde ik naar het liedje van Stef Bos 'Wat het ook is'.
Een heel mooie en pakkende tekst. Wat wel heel duidelijk is voor mij, wat het ook is, hij kan het terugvinden in een persoon. Hier kan ik me ook in vinden. Want als ik denk aan wat mijn leven zin geeft denk ik zelf ook meteen aan bepaalde personen in mijn leven. Mijn dochter, mijn partner, mijn vrienden, mijn familie... Maar net zoals Stef Bos het zingt weet ik niet zo goed wat 'het' verder is... Ik kan het geen naam geven, je vindt het in kleine dingetjes: de zon die schijnt, een schouderklopje, sneeuwvlokjes die naar omlaag dwarrelen, een telefoontje van een vriendin, mijn dochter die voor het eerst 'mama' zei...
Ik keek naar het filmpje van 'geluk is...' via deze link en werd er echt stil van. Het gaf heel duidelijk weer hoe verschillend mensen denken over wat geluk voor hen betekent. Het maakt niet uit waar je woont, iedereen wordt geconfronteerd met dezelfde vragen en gebeurtenissen op zijn weg doorheen het leven. Iedereen zijn leven start bij de geboorte en eindigt bij het doodgaan. Wat ertussen gebeurt heb je zelf niet altijd in de hand maar je kan het wel een beetje sturen denk ik... De laatste vrouw aan het woord bezorgde me kippenvel, ze zei wat ik denk. Namelijk dat geluk in alle kleine dingen zit maar dat je het ook moet zien.
Voor mij is geluk is iets wat je vindt door verschillende factoren samen, ik denk niet dat je gelukkig kan worden door één enkele gebeurtenis, je kan er blij door worden voor een tijdje, maar echt gelukkig zijn komt door vele momenten in je leven, dat je je weg hebt gevonden in de maatschappij,... En zoals de afbeelding hiernaast het al zegt: de sleutel naar geluk zit in jezelf...
Via onderstaande link las ik het krantenartikel: Ruim de helft van de Belgische jongeren voelt zich gelukkig.
Eerlijk gezegd vind ik dit helemaal geen optimistische gedachte. Als ruim de helft gelukkig is, dan wilt dat zeggen dat een kleine andere helft niet echt gelukkig is.
Persoonlijk vind ik dat toch en groot aantal... Nu is de vraag ook wel, wat is gelukkig zijn? Het is geen begrip dat voor iedereen dezelfde betekenis heeft. Het wilt natuurlijk wel zeggen dat je tevreden bent met de situatie waarin je leeft, dat je jezelf goed in je vel voelt... Maar waardoor komt dit allemaal? Dat is voor iedereen anders.
Ik vraag me ook af of het niet om momentopnames gaat, als je iemand vraagt of hij gelukkig is terwijl hij een moeilijke periode doormaakt zal deze persoon aangeven dat hij niet echt gelukkig is, maar wanneer hij uit die moeilijke periode klimt en zijn leven weer op de rails heeft, gaat hij misschien antwoorden dat hij wel gelukkig is...
Ik denk dat we allemaal moeten toegeven dat continu 100% gelukkig zijn niet bestaat. Ik ken eigenlijk geen mensen die nooit eens iets meemaken wat hun pijn doet, of die nooit verdriet tegenkomen op hun weg... Maar ben je daarom ongelukkig?
Voor mij gaat het om het totaalpakket... Een pakket van allemaal kleine dingen samen.
En er zijn nu eenmaal mindere momenten op ieder z'n weg, maar daar leer je ook weer uit, en word je sterker door.
Zelf probeer ik steeds zo positief mogelijk in het leven te staan. Ik denk persoonlijk dat wanneer je positief denkt en het goede in de dingen zoekt, je sterker in je schoenen staat om tegenslagen te overwinnen. Uiteraard heb ik ook mijn minder goede momenten, net als iedereen, en dan klaag je al eens makkelijker over een tegenslag, maar ik probeer me wel bewust te zijn van de omvang ervan.
Je kan soms een echte rotdag hebben waarop alles tegenvalt en je eigenlijk beter stil op een stoel zou blijven zitten om niets meer mis te doen, of je kan met je nieuwe auto een accident hebben... maar dan moet je toch denken: er zijn mensen die dag in dag uit miserie hebben. Geld tekort, ziekte,... dan zijn de meeste tegenslagen in mijn leven peanuts!
Zelf vond ik ook nog een interessant artikel terug. Zeker de moeite om eens te lezen.
Ik verschiet ervan dat je geluk voor 50% genetisch is bepaald, dat is toch een heel groot aandeel vind ik. En ik vraag me toch ook af of je hier zelf niets aan kan veranderen.
Dat er 10% bepaald wordt door de concrete leefomstandigheden vind ik dan weer weinig. Want of je gelukkig bent hangt toch ook voor een groot stuk af van je omgeving. Oké het is bewezen dat mensen die de lotto gewonnen hebben daarom niet echt gelukkiger zijn en ik ben het er ook met eens dat geld niet datgene is dat je gelukkig maakt, maar het speelt toch ook wel een belangrijke rol.
Want als je kan wonen in een leefbaar huis, je af en toe eens een uitstapje kan maken, je mooi kan kleden... voel je je toch al snel beter in je vel denk ik, en dat is toch ook een belangrijk punt om gelukkig te zijn?!
De overige 40% kans op geluk kan je zelf 'maken'. Daar kan ik wel inkomen want het is inderdaad zo dat je veel in eigen handen hebt.
Om maar één voorbeeld te geven: Als je de hele dag loopt te denken dat je hoofdpijn hebt, dan heb je 's avonds ook echt hoofdpijn! Wanneer je probeert positief te blijven en overal het goeie uit het mindere te halen ga je zien dat het soms al veel minder zwaar is.
Als ik denk aan gelukkig zijn denk ik ook altijd aan onderstaand liedje van Ann Christy.
Het is al een oud liedje maar het blijft een mooi liedje met een heel waardevolle tekst...
Ik werd toch wel even stil van deze reportage. Je weet dat er mensen zijn die het niet zo breed hebben, die het minder goed hebben dan anderen, maar als je dit ziet komt de werkelijkheid wel heel dicht bij. Eerlijk waar, als ik denk aan armoede denk ik in de eerste plaats aan de minderbedeelde landen zoals in Afrika. Maar ook in je omgeving wonen mensen die het moeilijk hebben, die het met een pak minder moeten doen. Voor ons is het vanzelfsprekend dat we op het einde van de maand onze centen op de rekening krijgen, dat wanneer we het koud hebben we de verwarming wat hoger zetten, als we gaan winkelen en we zien iets leuks kunnen we dat kopen... Maar we staan er te weinig bij stil dat dit niet bij iedereen zo vanzelfsprekend is.
Ik krijg het moeilijk als ik deze kinderen hoor vertellen over hoe ze leven, hoe ongelukkig ze op sommige momenten zijn en hoe graag ze niet uit deze situatie willen. Hoe moet het voor deze ouders wel niet zijn om er dag in dag uit mee geconfronteerd te worden? Uiteindelijk willen zij net als iedereen alleen maar het beste voor hun kind, dat het gelukkig wordt en een beter leven zal krijgen. Ik vraag me dan wel af of ze die kans ook echt hebben, want ze zitten vaak in een vicieuze cirkel en daaruit geraken is niet evident.
Wel mooi om te zien is dat ze toch blijven hopen, dat ze zelf echt wel een betere toekomst willen. Ik denk ook dat deze kinderen veel sneller 'volwassen' moeten worden dan kinderen uit gezinnen waar het financieel makkelijker gaat. Want kind zijn, is toch ook voor een gedeelte onbezorgd zijn, en dat kunnen deze kinderen niet echt. Ze hebben effectief minder kansen, het leven is veel harder voor deze kinderen denk ik.
Al leren deze kinderen ook hoe de werkelijkheid is, ze leren misschien zelfs wel beter de waarde van geld en het belang om goed te studeren...
Op het einde van de reportage kwam aan bod dat de regering tegen 2020 de gezinnen waar kinderen in armoede leven wilt halveren, maar is dit realistisch? Het zou een geweldige stap vooruit zijn denk ik, maar haalbaar? Eerlijk gezegd, ik denk van niet. Wat wel positief is, is dat men er werk van wilt maken om dit probleem aan te pakken. Maar je moet ook eerlijk zijn, schulden kan de overheid niet overnemen, en wat gaan ze doen, mensen hoger dopgeld geven? Dat is ook niet de juiste manier. Ze zouden de mensen moeten stimuleren om te werken, want uiteindelijk is dat de enige manier om een beter leven te krijgen. Als alleenstaande ouder is het natuurlijk veel moeilijker om alles geregeld te krijgen, maar ook gezinnen waar men met 2 mensen gaat werken moeten vaak zoeken naar opvang. Op vele plaatsen kan je ook kinderopvang krijgen naargelang het inkomen en de situatie, dus voor hen kan dit toch een oplossing zijn? Ik denk dat het zeker niet de bedoeling kan zijn dat ze thuis blijven, ze moeten hun probleem ook zelf willen aanpakken. Al wil ik dit zeker niet veralgemenen want iedere situatie is uiteraard anders, en het is niet eerlijk om te oordelen over situaties waarvan je niet het hele verhaal kent.
Zelf kan ik hier niet veel aan veranderen, daar heb je als individueel persoon niet de middelen noch de macht voor, maar het is wel goed om er eens bij stil te blijven staan. En je kan bijvoorbeeld ook zelf een steentje bijdragen door geen voedsel te verspillen, kleding naar de kledingcontainer te brengen in plaats van weg te gooien... Zo los je de armoede niet op maar kan je ten minste wel meewerken aan extra voor deze mensen.
En dat ik niet alleen ben dat is duidelijk te zien. Er worden veel initiatieven genomen om de armoede tegen te gaan. Zelf vind ik 'stop kinderarmoede door jongeren tegen armoede' een heel goed voorbeeld. Ga zeker eens een kijkje nemen op hun site, bij de voorbeelden kan je echt toffe acties vinden die reeds op poten zijn gezet... http://www.jongerentegenarmoede.be/
Onze tafel met kerstmis...
En die van een dakloze...
Je hoort continu dat de kloof tussen arm en rijk alsmaar groter wordt, ik vraag me af hoe dit komt? Is het echt zo dat de gewone middenklasse schaarser wordt? Dat boezemt me wel wat angst in, want tot welke categorie zullen wij dan behoren in de toekomst?
Als de regering dan toch zijn steentje bij wilt dragen, waarom focussen ze zich daar dan niet eens op?
Idee uit de voordracht van prof. Paul Verhaeghe: Daarmee kan ik terugkeren naar mijn twee uitgangsvragen. Hoe moeten we reageren? Tegen wie of wat moeten we reageren? De Pools-Britse socioloog Zymunt Bauman vat de paradox van onze tijd mooi samen: 'Nooit waren we zo vrij. Nooit hebben we ons zo machteloos gevoeld'. We zijn vrij, in de betekenis dat we op religie kunnen spuwen (pas wel op met de islam en het jodendom), dat we op seksueel vlak zo ongeveer alles moeten uitproberen wat vroeger verboden was, en dat we om het even welke politieke stromingen mogen aanhangen. Da t kan allemaal omdat die zaken geen enkel belang meer hebben. It's the economy, stupid! Tegen wie of wat we dan wel moeten reageren, is hoogst onduidelijk iedereen klaagt over 'het systeem', maar niemand krijgt het te pakken, vandaar onze machteloosheid en het daaruit voortvloeiend zogenaamd 'zinloos' geweld. De stakingen van de vorige eeuw hadden effect omdat er een duidelijke vijand was: de patrons. Die zijn er niet meer, in de plaats daarvan zijn er rating bureaus, beurzen en vergaderingen van aandeelhouders. Psychoanalytisch beschouwd is de huidige staking niets anders dan automutilatie, de zelfverwonding van een patiënt die alle greep op zijn leven verloren is en dan maar gaat kerven in zijn eigen vlees, net zoals de werkeloze hoogopgeleide jongeren in de Franse banlieues hun eigen leefomgeving vernielden. Morgen gaat alles weer zijn gewone gang, met dien verstande dat de patiënt nog wat meer patiënt is geworden. Dit is de hamvraag: hoe dit anonieme systeem aanpakken? Het toverwoord is inlevering, over de invulling daarvan lopen de meningen uiteen. Inleveren om de economie, begrijp: om het neoliberalisme in stand te houden, getuigt van domheid en onethisch besef. Inleveren om het systeem te veranderen, vraagt inzicht en moed.
Mijn mening: Dit is natuurlijk de hamvraag, tegen wie of wat moeten we reageren, en nog belangrijker; willen we dat!? Tegen wie is sowieso een moeilijke vraag, want zoals in het betoog al gezegd: je kan onmogelijk één iemand aanduiden die de maatschappij leidt. Het is een samenkomst van verschillende dingen. Aan de veranderingen zijn ook positieve kanten verbonden, we kunnen inderdaad meer voor onze mening uitkomen, moeder aan de haard, dat is al lang voorbij... Ook vrouwen kunnen gaan werken en mogen hun mening uiten. En omwille van de vooruitgang op technologisch vlak besparen we heel wat tijd. Zo moeten we niet meer steeds naar de bank maar kunnen we thuis online betalingen verrichten. Zelfs boodschappen doen kan tegenwoordig online. Zelf heb ik dit nog nooit gedaan maar voor mensen die een zeer druk leven leiden kan dit toch wel een goede oplossing zijn. Als ze die tijd dan aan het gezin spenderen in plaats van nog even voor het werk verder te doen, dan zijn we pas echt goed bezig. Dat zijn zeker punten die toch wel een vooruitgang zijn in onze maatschappij.
Daar tegenover staat helaas dat als we verder doen zoals we nu bezig zijn, we naar de toekomst toe zeker nog meer gaan vervreemden van elkaar. Onze maatschappij kan je op bepaalde vlakken vergelijken met een tikkende tijdbom vind ik, als we niet snel ingrijpen is het misschien te laat... We moeten de ernst inzien van wat gaande is, en er iets aan doen! Niet afwachten tot anderen het initiatief nemen, maar het heft in eigen handen nemen en zelf doen wat ons juist lijkt ten opzichte van de medemens. Als iedereen dat al eens zou doen zou er al een heel vooruitgang geboekt kunnen worden.
Wanneer alles om geld en succes draait is de kans groot dat we de persoonlijkheden achter de mens gaan vergeten en zo ook de voeling met de medemens zullen verliezen en zo nog verder van elkaar zullen af komen te staan.
Ik ben er nog steeds van overtuigd dat we niet zonder elkaar kunnen, iemand kan pas succesvol zijn wanneer niet alleen zijn leven 'succesvol' is, maar wanneer hij zich goed voelt in zijn vel, goed in onze samenleving. Moeten we hiervoor gaan inleveren? Ik denk het wel. Niet op financieel vlak, maar wel op persoonlijk vlak. Maar hoe moeten we dit doen? Hier heb ik lang over nagedacht, maar ik kan uiteindelijk geen eindformulering maken want ik denk dat er niet 1 regel is die voor iedereen op gaat. Als we de samenleving beter willen maken moeten we er allemaal aan meewerken, en in de eerste plaats begint dat bij jezelf. Door te denken: 'de rest doet het ook niet dus ik doe ook niet mee', kom je er niet. Als iedereen zo denkt gebeurt er niets en zal er in de toekomst ook niets gebeuren. Misschien moeten we ons eens afvragen waar we onszelf zien over pakweg 10 jaar, en onze kinderen? Willen we dat zij opgroeien in een wereld waarin het financiële/materiële primeert op de menselijke contacten? Ik persoonlijk niet. Ik hoop uiteraard dat mijn dochter een mooi leven krijgt, dat ze zich goed in haar vel kan voelen en ook durft te genieten van het leven, maar we zullen haar ook leren dat ze daar zelf aan moet werken. 'Voor niets gaat de zon op', is een spreekwoord wat hier echt van toepassing is, want ze zal moeten werken aan haar geluk, maar wij zullen haar er wel in begeleiden. Niet om zo hoog mogelijk te geraken in het bedrijfsleven, of om zo rijk mogelijk te worden... Wel om een goede plaats te vinden in de maatschappij, een plekje waar ze zich goed voelt. Door haar die bepaalde normen en waarden mee te geven in haar opvoeding hoop ik bij te dragen aan een positievere toekomst, al besef ik goed dat ik alleen de wereld niet kan veranderen. Maar het is een begin...
Hieronder nog een liedje wat ik persoonlijk wel vind passen bij de hedendaagse samenleving:
Bij die nieuwe identiteit (de mens als ondernemer) hoort er ook een nieuw levensdoel: succes. Dit is wat jongvolwassenen elkaar toewensen bij wijze van afscheidsgroet. Succes bij de examens, succes op vakantie, succes in de relatie, succes op de werkvloer. De klassieke vraag naar 'het goede leven' klinkt in deze context heel erg wollig - goede lééven? De nieuwe norm heet effectiviteit, het doel is materiële winst, de daarbij behorende deugd hebzucht. In deze redeneerlijn is er geen ethisch verschil tussen de bankiers die mensen heel bewust 'toxische' beleggingen aansmeerden, de Britse parlementariërs die vervalste onkostennota's indienden, en de jongeren die winkelgalerijen in Londen plunderden met als slogan 'If you can't make it, take it'. Ecce homo, dit is de mens - zoals we hem gemaakt hebben. De onvermijdelijke keerzijde hiervan is een groeiende groep die zich mislukt voelt, meestal reeds vanaf de leeftijd van tien jaar. Loser! Is het voornaamste scheldwoord vandaag op de speelkoer van de lagere school. Sommige van die losers komen in opstand, maar het merendeel wordt sociaal angstig, autistiform, wat men vroegdetectie heet - het woord alleen al, met als belangrijkste argument dat ingrijpen bij kleuters economisch meer rendabel is. En vorige week (21 jan 2012) konden we in de krant lezen dat zelfdoding Vlaanderen 600 miljoen euro per jaar kost, en dat dit een ernstige bedreiging voor de economie wordt. Hoe ziek moet een maatschappij zijn om zelfdoding uit te drukken als economische kost? Welke graad van blindheid is er nodig om niet te beseffen dat de zaken omgekeerd liggen: dat men de onleefbaarheid van een louter economisch gestuurde maatschappij kan afmeten aan het aantal drop outs, met zelfdoding als meest definitieve vorm daarvan?
Mijn mening:
Dit gedeelte uit het betoog raakt me persoonlijk heel erg, want als ik eerlijk ben weet ik dat dit inderdaad meer een meer de waarheid is in onze samenleving. Hebzucht is iets wat er volgens mij 50 jaar geleden veel minder was, mensen waren toen nog gelukkig met minder. Maar doordat het materiële meer en meer primeert worden wij inderdaad mensen die succesvol willen zijn, winst maken, zo veel mogelijk verdienen,... Ik denk ook dat het logisch is als mens dat je je minderwaardig gaat voelen als je zelf minder succesvol bent dan anderen. Je wordt ook continu met je neus op de feiten gedrukt... Heel erg dat dit al in de kindertijd begint, we zouden onze kinderen toch het gevoel moeten geven dat ze allemaal belangrijk zijn en even waardevol.
Pesten is zeker iets wat altijd al bestaan heeft, het is niet zo dat kinderen nu ineens beginnen pesten, wel is het zo dat kinderen harder zijn geworden voor elkaar. Ze leren het misschien wel van de volwassenen, wij geven het slechte voorbeeld te vaak... Want pesten gebeurt niet enkel bij kinderen, maar meer en meer hoor je dat dit ook onder volwassenen gebeurt. Kijk maar op de werkvloer, hoe vaak hoor je de gevolgen ervan niet op het nieuws?! Ik denk dat dit zeker een punt is waar aan gewerkt zou moeten worden door iedereen! Het is makkelijk om pesterijen weg te lachen. Als je kind een ander kind pest wordt al snel gezegd dat het plagerijen zijn, want je weet toch hoe kinderen zijn. Maar soms gaat het veel dieper dan dat. Misschien moeten ze er eens bij stil staan: wat als het jouw kind was? Zou je dan ook lachen? Wat als je ziet dat je kind verdriet heeft, in zichzelf gekeerd is en wegkwijnt... Een kind dat gepest wordt, dat is vaak getekend voor het leven, moeten wij als volwassenen niet het goede voorbeeld geven? We zouden onze kinderen moeten leren dat iedereen belangrijk is en zijn steentje bijdraagt in deze samenleving. En dat ze respect moeten hebben voor anderen die misschien niet zo snel mee zijn maar er net zo veel recht op hebben om een leven uit te bouwen. Ophaler van vuilnis is niet het meest respectvolle beroep, maar zijn dit daarom losers? Ik denk het niet! Want wat zouden we doen wanneer deze mensen er niet waren? We moeten stoppen met mensen in hokjes te plaatsen en in plaats daarvan ze te behandelen als mens, als medemens, met respect!
Je moet niet ver zoeken om er mee geconfronteerd te worden, als je naar het nieuws kijkt of een krant opendoet kom je te vaak artikels tegen over pesten. Vandaag nog kwam ik in de krant een artikel tegen, via onderstaande link kan je het even lezen: http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/1806943/2014/03/07/Onderzoek-naar-vergiftiging-van-mogelijk-gepeste-laborante.dhtml Als je dit leest vraag je je toch af wat mensen bezielt om anderen zo te behandelen? Niemand verdient dat toch... Het geeft een beeld van onze maatschappij weer waar ik absoluut niet fier op ben. Is dit wat we willen? Mijn haren gaan recht omhoog staan wanneer ik het tweede gedeelte van deze stelling lees. Hoe kan men zo licht gaan over zelfdoding? Zijn deze mensen enkel cijfertjes? Hebben ze zich al eens afgevraagd waarom deze mensen vluchten van het leven? Het is makkelijker om er niet over na te denken uiteraard, want zo moeten ze de schuld niet bij zichzelf zoeken. Want dat is waar de schuld volgens mij voor een groot gedeelte licht, bij hen, de overheid.
Er zijn uiteraard veel meer redenen voor zelfdoding, maar zou de maatschappij niet beter zoeken naar manieren om het leven voor de mensen draaglijk te maken dan te klagen over het geld dat zelfdoding hen kost. In plaats van mensen het gevoel te geven dat ze niet goed genoeg zijn zouden we hen moeten opvangen, hen het gevoel geven dat ze wel belangrijk zijn. En hun terug hoop doen krijgen, geloven in de toekomst. Natuurlijk kan je niet iedereen redden, want je weet soms simpelweg niet wat er in een hoofd omgaat, hoe deze mensen denken, zich voelen... Maar je moet ergens beginnen wil je deze wereld een beetje mooier maken. Waarom dan niet bij onszelf? Ik las hierover volgend artikel: http://www.logia.be/2011/09/12/wat-doen-wij-met-onze-wereld-dat-zovele-jongeren-er-niet-meer-in-willen-leven/ Dit doet je toch even stil staan bij wat er gebeurt om ons heen. Nooit had ik gedacht dat het aantal zelfdodingen in ons land zoveel hoger ligt dan in de andere landen in Europa. Ik vraag me ook af of dit aan ons landje ligt. Het is uiteindelijk toch niet enkel in ons land dat de maatschappij zo aan het evolueren is waarin minder en minder plaats is voor de problemen van anderen. Dit is volgens mij een tendens die overal ter wereld voor komt. Zelf denk ik niet dat zelfmoord de oplossing is voor je problemen, je loopt wel weg van wat zich in je hoofd afspeelt op dat moment, maar net door er niet aan toe te geven kan je sterker worden. Wat ik me wel afvraag is of je mensen, die zulke gedachten hebben, effectief kan verhinderen om een wanhoopsdaad te doen... Zou het beter zijn als we wisten wat mensen denken/van plan zijn? Ik weet het niet... Het is onbegrijpelijk wat er op zo'n moment door mensen hun hoofd gaat, zoiets kan je gewoon niet vatten, en iedereen heeft recht op zijn eigen keuze, maar ook iedereen heeft recht op leven... Natuurlijk zou je mensen kunnen helpen, maar jammer genoeg denk ik dat niet iedereen 'te redden valt'. Vaak hoor je zeggen dat zelfdoding egoïstisch is, daar ben ik het niet met eens. Ik denk niet dat mensen op dat moment alleen met zichzelf bezig zijn, volgens mij is de druk gewoon te groot en zien ze geen uitweg meer. Maar wat ze echt denken weet natuurlijk niemand... Vooral voor de nabestaande moet het ontzettend moeilijk zijn om dit ooit een plaats te geven, zeker omdat ze vaak de echte reden niet kennen... Ik vond hierover een liedje van Marco Borsato wat ik zeer mooi vind passen...
