Mens en lijden: de dood

Dood gaan

Niet het makkelijkste onderwerp, maar wel eentje wat iedereen vroeg of laat tegenkomt.
We worden allemaal geboren en leggen allemaal een weg af richting de dood om uiteindelijk te sterven. Dit bewijst dat alle mensen eigenlijk hetzelfde zijn, dat iedereen op dezelfde manier ter wereld komt en deze verlaat.
Natuurlijk is dat bij iedereen anders, de ene sterft door ziekte of ouderdom, de andere door een ongeval... Zoveel verschillende mogelijkheden maar met hetzelfde resultaat.
Net daarom moeten we meer respect leren hebben voor elkaar, niemand is meer of minder, op het einde van de rit wacht voor iedereen hetzelfde.

Zelf sta ik hier wel vaak bij stil. Ik ben nog jong en dan is het misschien raar wanneer je zegt: ja ik denk na over de dood. Maar ik kan het niet helpen, het is iets wat vaak in mijn gedachten op komt. Ik kan niet zeggen dat ik bang ben om dood te gaan, juist omdat ik probeer te leven alsof elke dag de laatste kan zijn. Ik probeer zoveel mogelijk uit mijn leven te halen zodat ik op het einde van de rit kan zeggen: 'Het is mooi geweest.'

Gelukkig ben ik zelf nog niet vaak geconfronteerd met de dood in mijn nabije omgeving. Hoe gek het ook klinkt, daar ben ik wel bang voor. Om mensen rondom me af te moeten geven.



Mijn meter werd vorig jaar getroffen door kanker en eerlijk waar mij leven stopte toen even met draaien. Ja, het leven gaat verder, maar mijn gevoelens bleven hangen in mijn verdriet.
Ik was ook ontzettend boos, boos dat haar zoiets moest overkomen.
Mijn steun en toeverlaat, één van de belangrijkste personen in mijn leven. Ze leefde altijd heel gezond en genoot zo veel mogelijk van het leven, hoe kan iemand die zo positief in het leven staat getroffen worden door zo'n vreselijke ziekte?
Gelukkig is alles goed afgelopen denk ik als het over het medische gaat, maar anderzijds denk ik: gelukkig, nee niet meer.
Ja, ze doet ontzettend haar best om de draad van het leven weer op te nemen, en ze blijft haar fijne zelf. Maar ergens is iets gebroken, het onbezorgd zijn is van haar weg genomen... Ze lacht, maar in haar ogen blijf ik het verdriet lezen...
En het is zo moeilijk om te praten. Ik probeer het wel, vraag hoe het met haar gaat. Maar terwijl ben ik bang om de foute dingen te zeggen of te vragen, ik wil haar niet kwetsen.
Eigenlijk belachelijk, want het zou haar juist kwetsen als we niet meer zo konden praten als vroeger, als ik dingen zou verzwijgen om haar niet van streek te maken. Ik weet het, en toch blijft het moeilijk...

Jammer genoeg loopt het niet voor iedereen goed af.
Een collega van me stierf 2,5 jaar geleden na een lang gevecht tegen kanker. Dat is lijden...
Ze heeft jaren gevochten. Nooit heb ik iemand zo hard zien vechten dan haar, want ze leefde zo graag! Ik kende haar helemaal niet zo goed als een beste vriendin, maar ze zat in mijn hart, en daar is ze nog steeds.
Ik denk nog dagelijks aan haar, en bedank haar vaak voor de dingen om me heen, een mooi moment, de zon die scheen op de doop en de eerste verjaardag van mijn dochter...
Ze heeft me ook heel veel geleerd, hoe belangrijk het is om positief te blijven, om alles uit het leven te halen wat er uit te halen valt, om te genieten!
Bedankt lieve Carla voor wat je was en wat je nog steeds bent in gedachten...

Hieronder een liedje wat voor mij perfect aansluit bij dit thema.
 

 

Een liedje, eerlijk, ontroerend... Opgedragen aan alle mensen die iemand moeten missen.

 

Is er leven na de dood?

Ik worstel al verschillende dagen met deze vraag, dat komt voornamelijk omdat ik zelf niet goed weet welk antwoord ik hierop kan geven.

Ik kan niet geloven dat er niets is na de dood. Dat je gewoon weg bent en dat het verhaal daar stopt. Maar in welke vorm zie ik dat dan?
Ik geloof niet echt in de persoon God, dus dat maakt het moeilijker om te geloven in de hemel. Ik geloof ook niet dat mensen terug herboren worden in een nieuw wezen of een andere persoon. Maar wat geloof ik dan wel?

Voor mij is leven na de dood vooral de ziel van een persoon die verder leeft.

Waar? Dat weet ik niet zo meteen, ik denk vooral in ons hart en in onze gedachten.

Ik denk wel dat ik geloof dat ze hierboven ergens zweven, en dat ze daar in een beter leven terecht zijn gekomen. Misschien niet met rijstpap en God aan hun zijde maar wel in volkomen rust...

Het is niet omdat ik niet echt geloof in God als persoon dat ik daarom niet geloof dat er iets is.

Ik vraag me ook af of het belangrijk is? Iedereen moet gaan en zolang je je de personen die je graag ziet blijft herinneren en bewaren in je hart, zullen ze nooit echt weg zijn.

 

 

De dood is niets.
Ik ben slechts aan de overkant.
Ik ben mezelf. Jij bent jezelf.
Wat we voor elkaar waren, zijn we nog altijd.
Noem me zoals je me steeds genoemd hebt.
Spreek tegen me zoals weleer,
op dezelfde toon, niet plechtig, niet triest.
Lach om wat ons samen heeft doen lachen.
Denk aan mij, bid met mij.
Spreek mijn naam uit thuis
zonder hem te benadrukken,
zonder zweem van droefheid.
De draad is niet gebroken.
Waarom zou ik uit jouw gedachten zijn?
Omdat ik uit je gezichtsveld ben?
Nee, ik ben niet ver,
juist aan de andere kant van de weg.
Je ziet, alles gaat goed...
Je zult mijn hart opnieuw ontdekken
je zal de zuiverste tederheid terugvinden.
Dus droog je tranen en ween niet,
als je van me houdt.

(Augustinus)

 

Hieronder het liedje 'How long will i love you' van Ellie Goulding.

 

 

Een heel mooi liedje wat op een heel ingetogen manier uitlegt dat als je iemand graag ziet, je die persoon nooit zult vergeten. Maakt niet uit waar die persoon is, iemand graag zien gaat veel verder dan elkaar in levende lijve zien, maar die persoon zit in je hart, in je hoofd...

Een moeilijk punt: Euthanasie

Net als bij zovele andere vragen hier, is er geen juist antwoord op de vraag wel of geen euthanasie.

Ikzelf vind dat iedereen het recht heeft om hierover zelf te beslissen. Natuurlijk moeten er regels zijn, er zullen anders misschien te veel mensen zijn die het leven niet meer zien zitten die er te snel voor zouden kiezen.

Maar voor mensen die dag in dag uit moeten afzien, continu moeten leven met een ondraaglijke pijn, mensen waarvoor geen enkele wetenschap nog kan helpen... Voor die mensen vind ik het wel een goede oplossing.

Vind ik dat iedereen in die situatie er zo over moet denken? Absoluut niet! Maar ze moeten wel allemaal de mogelijkheid krijgen om er over na te kunnen denken.

Het is je eigen lichaam, je eigen leven... Ik vind dat je dan ook zelf moet kunnen beslissen. Je hoort soms dat euthanasie de makkelijkste weg is, maar dat vind ik helemaal niet, integendeel. Zo'n beslissing nemen vergt ontzettend veel moed. Als omstaander dien je respect te hebben voor de keuze van de andere, dit kwam al meerdere keren terug in mijn blog. Maar hier is het iets wat maar te vaak vergeten wordt. Mensen hebben altijd een oordeel klaar, maar op deze vraag kan dat niet. Je kan simpelweg niet zeggen wat goed of slecht is voor iemand anders, want je voelt niet wat die ander voelt...

Ik probeer er niet al te vaak bij na te denken maar ik weet dat moest het ooit nodig zijn, ik zeker zou overwegen wat op dat moment voor mezelf de beste keuze is.

Euthanasie blijft toch nog altijd een taboe, ook al leven we in de 21ste eeuw waarin mensen minder en minder schaamte hebben, ik denk niet dat dit snel zal veranderen.

Ik las een artikel over euthanasie bij minderjarigen via deze link.

Ik vind het een goede zaak dat de uitbreiding van de euthanasiewet er is gekomen. Ik begrijp wel dat niet iedereen er zo over denkt. In het artikel las ik dat er een groot aantal kinderartsen hebben opgeroepen om tegen te stemmen. Als dokter wil je mensen genezen, de wetenschap volgen. Ik begrijp hun reactie dan ook voor een stuk.

Maar anderzijds moet je het ruimer zien dan 'alle minderjarigen'. Het gaat hier wel enkel en alleen om kinderen die terminaal ziek zijn.

Natuurlijk kan een kind van 7 jaar niet hetzelfde denken als een volwassene, maar ze moeten wel dezelfde pijn kunnen dragen?

Als je als ouder je kind dagelijks moet zien afzien, dan lijd je mee. Hebben deze mensen dan niet het recht om zelf te beslissen hoe ze het laten eindigen?

Als een kind geen pijn heeft en nog mooi kan leven is dit ook absoluut niet van toepassing, maar in het andere geval is het misschien wel een uitweg...

 

 

Bronvermelding:
Afbeelding 1: Zaplog. (datum onbekend). Begrafenis. Geraadpleegd op 2014, mei 25 via https://www.google.be/search?q=begrafenis&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=WDiDU8TFJdOS7Ab3yIGoAg&ved=0CAYQ_AUoAQ&biw=1440&bih=784#imgdii=_
Afbeelding 2: Dreamstimedk. (2000-2014) De bloem vergeet me niet. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://nl.dreamstime.com/stock-foto-s-de-bloem-vergeet-me-niet-image14150443
Videofragment: De beste singer songwriter. (2013, mei 27) Dat ik je mis - Maaike Ouboter. Geraadpleegd op 2014, april 9 via https://www.youtube.com/watch?v=ObGlgJPCZj4

Afbeelding 3: Guido, J. (2013, augustus 20). Hard wetenschappelijk bewijs: Bewustzijn na klinisch dood. Geraadpleegd op 2014, april 9 via http://www.wanttoknow.nl/hoofdartikelen/hard-wetenschappelijk-bewijs-bewustzijn-na-klinisch-dood/

Gedicht: Thomas. (2002-2014) Aan de overkant. Geraadpleegd op 2014, april 9 via http://thomas.theo.kuleuven.be/pastoraal/vieringen/ritual.php?id=20

Videofragment 2: Goulding,E. (2013, oktober 28). How long will I love you. Geraadpleegd op 2014, april 8 via https://www.youtube.com/watch?v=an4ySOlsUMY

Afbeelding 4: Ussemuske. (2010, februari 13). Wat is euthanasie? Geraadpleegd op 2014, mei 25 via http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/diversen/51080-wat-is-euthanasie.html

 

Mens en lijden: Vergeven

Een moeilijk onderwerp, want al zou ik het graag willen, vergeven is niet altijd makkelijk.
Ik denk dat ook veel afhangt van de persoon die je zou moeten vergeven, is het een buitenstaander is de band veel minder diep dan dat het pakweg om je eigen kind gaat.
Aangezien ik zelf mama ben, mag ik wel stellen dat de liefde voor je kind onvoorwaardelijk is. Wat er ook ooit gebeurt, het blijft je kind. Daarom keur je niet alles goed, zeker niet, maar je eigen kind in de steek laten? Ik durf niet zeggen: nooit, want je weet niet wat er komen gaat en hoe diep de impact kan zijn. Maar ik zeg wel; waarschijnlijk niet.
Ik ben even op zoek gegaan naar verschillende vormen waar 'vergeving' in terugkomt.

Pesten
Kan je diegene die je jarenlang gepest heeft vergeven? Ik weet het niet, want ik heb zelf, gelukkig, nooit in dit schuitje gezeten.
Eerst en vooral hangt dit ook af van de gradatie. Plagerijen kunnen ook iemand kwetsen op termijn, maar dit zal een veel kleinere impact hebben dan echt pesten.
Pesten is iets van alle tijden, maar ik denk wel dat het in de hedendaagse samenleving veel frequenter voor komt. Hier heeft onze maatschappij  zeker voor een groot stuk schuld aan.
Er wordt zoveel verwacht van mensen, maar men vergeet te vaak dat niet iedereen mee kan. Ook al willen ze nog zo graag, niet iedereen heeft de middelen om mee te doen met de rest. Ook uiterlijk vertoon blijfkt vaak een lokroep om te pesten, hoe is het mogelijk dat mensen worden uitgelachen / gepest om dingen waar ze helemaal niets aan kunnen doen.
Zijn zij misschien minder mens omdat ze er anders uitzien? 
Hoe dikwijls hoor je op het nieuws niet dat een tiener gekozen heeft voor zelfdoding na jaren van pesten. Iedereen wordt op zo'n moment stil, want ziets kan toch helemaal niet!? Maar wie doet er effetief iets aan?
Ik kan me voorstellen dat wanneer mensen zo diep geraakt worden in hun ziel het onmogelijk is om de pesters te vergeven. En niet alleen de pesters want je hebt ook de omstaanders die niets doen, volgens mij zijn ze even schuldig, want zij hadden misschien wel het verschil kunnen maken voor de persoon die gepest werd.

Ik bekeek hierover een reportage van Koppen namelijk 'Pesten op school met dramatische gevolgen'. (link)
Het is een zeer pakkende reportage die me recht in het hart heeft geraakt.
Eerst gaat het over Elien, een meisje dat na pesterijen beslist uit het leven te stappen. 15 jaar was ze... Ongelooflijk tot wat andere kinderen in staat zijn, dat ze iemand zo ver kunnen drijven. De papa van Elien neemt de pesters niets kwalijk maar wel de school. Ik kan me hier wel gedeeltelijk in vinden maar heb het toch moeilijk dat de pesters niets wordt kwalijk genomen omdat het nog maar kinderen zijn. Als je zo gaat reageren, gaan ze denken dat het niet erg is, want ze zijn toch nog kind. Terwijl ik denk dat pesters vaak heel goed weten waar ze met bezig zijn. Het is inderdaad de taak van de school om hier strenger en kordater in op te treden, ik denk dat veel scholen nog ernstig te kort schieten op dit vlak.

Als 2de komt Lisa aan bod in de reportage. Vroeger was ze best populair, veel vrienden... Maar nadat ze een hersentumor kreeg is haar leven helemaal verandert. Ik had het heel moeilijk met haar getuigenis, dat meisje heeft zo ontzettend veel moeten meemaken door haar ziekte en lijkt nu ook nog geen recht op geluk te hebben.
Hoe kunnen medeleerlingen zo wreed zijn om haar te pesten omwille van de gevolgen van haar ziekte. Maken die extra kilo's een andere persoon van Lisa?
Waar zijn die vrienden die ze daarvoor had? Ze zouden hun moeten schamen. Echte vriendschap is vertrouwen in elkaar, niet alleen om plezier te maken, maar vooral weten dat je op elkaar kunt rekenen in moeilijke tijden...
Dit meisje staat ontzettend sterk in haar schoenen, terwijl je in haar ogen kunt lezen hoe diep de pijn zit. Ze houdt vol, voor haar familie, maar hoe lang kan ze dat nog volhouden... 

De dochter van een collega wordt op school ook gepest, sinds een jaar gaan ze met het meisje ook naar een psychologe om alles een plaats te kunnen geven, want de ouders zijn ten einde raad. Er zijn al verschillende gesprekken geweest met de school en toch ondernemen ze niets... Onlangs is de psychologe samen met de ouders naar de directie getrokken en hebben ze een gesprek gehad. Toen de psychologe vroeg wat de school zelf al heeft ondernomen om dit probleem aan te pakken moesten ze toegeven dat ze nog niets hadden gedaan, omdat ze eigenlijk niet wisten hoe...
Dit vind ik toch wel schokkend. Uiteraard is het moeilijk om zulke problemen aan te pakken, maar wilt dat zeggen dat je het als leerkrachten en directie dan maar op zijn beloop moet laten? Eigenlijk zouden scholen steeds moeten kunnen terugvallen op gespecialiseerde hulp. Dit kost waarschijnlijk een pak geld, en zal ook niet evident zijn maar zoals we nu bezig zijn kunnen we niet verder... Hoeveel mensenlevens moeten er nog kapot gemaakt worden voor men dit zal beseffen?

Gelukkig wordt dit thema meer en meer onder de aandacht gebracht. Zo zag ik het fimpje van deze 2 jongens hieronder op facebook circuleren.
Ze hebben meegedaan met Britain's got talent. Ze brachten een liedje tegen pesters. Eén van de jongens is zelf lang gepest geweest en heeft er heel door geleden. Hij heeft het uiteindelijk een plaats kunnen geven en op deze manier laat hij de pesters ook zien dat ze hem niet klein hebben gekregen!

 

Vrijwilligerswerk in de gevangenis.
Bekijk het filmpje via deze link

Te quiero, Mama
Jan ging de wereld rond om gevangenissen te bezoeken. Hij vertelt over zijn ervaringen en over zijn ontmoeting met Gonzalo. Die zit een straf uit in de gevangenis van Wortel, waar hij regelmatig de kapel bezoekt om dichter bij zijn overleden moeder te zijn.

Ik heb met verwondering geluisterd naar wat Jan te vertellen had. Chapeau dat er mensen zijn die in staat zijn om ondanks alles toch het goede in de mens te blijven zoeken.
Deze mensen moeten er zeker zijn, ze kunnen ontzettend veel betekenen voor de daders/gevangenen en hun misschien ook leren om op een andere manier in het leven te staan. Zeker naar hun toekomst toe kan dit een grote impact hebben.
Hij spreekt ook uit ervaring doordat hij zich zelf vrijwillig heeft laten opsluiten, hij heeft dan wel geen groot misdrijf begaan maar heeft wel geprobeerd om zich te verplaatsen in de schoenen van de gevangene. Op die manier kon hij zich beter inleven in hun denken.

Zelf zou ik dit niet kunnen. Ik probeer ook wel altijd te zoeken naar het goede in de mens, maar ik moet eerlijk toegeven dat wanneer het gaat om daders van ernstige misdrijven ik mij niet kan verzoenen met hun daden en hun dus al zeker niet zou kunnen vergeven.
Er is natuurlijk een groot verschil tussen daden.
Het klinkt misschien heel hard, maar voor mij persoonlijk zijn moordenaars zoals Ronals Jansen, Marc Dutroux en Kim de Gelder het niet waard om iemand te hebben die het goede in hen zoekt en hen bijstaat. Ik kan me op dat vlak ook totaal niet vinden het rechtssysteem in België. Als je 20 jaar bent en een moord begaat kan je makkelijk op je 50ste terug vrij zijn. Dan wordt er vaak gezegd hoe moeilijk het is voor hen om de draad terug op te nemen, om opnieuw een leven op te bouwen. Excuseer, de nabestaande van de vermoorde personen kunnen ook nooit meer verder met hun leven zoals voorheen. En zij hebben daar niet zelf voor gekozen....

Uiteraard moet je situatie per situatie bekijken, er zijn zeker verzachtende omstandigheden en niet elke moordenaar moet je over dezelfde kam scheren.

Ik ging een hele tijd geleden kijken naar de film 'Het Vonnis'.
Vanaf de eerste seconde een pakkend verhaal dat je meeneemt in de gevoelens en gedachten van Luc Segers.
Na een feestje rijdt hij met zijn dochter en vrouw naar huis maar ze stoppen nog even bij een tankstation waar zijn vrouw oog in oog komt te staan met een overvaller. Die vermoord haar in koelen bloede. Wanneer zijn dochtertje de straat op rent om naar haar mama en papa te lopen wordt ze omver gereden door een auto.
Zo blijft hij uiteindelijk alleen achter. Alsof zijn verdriet nog niet erg genoeg is komt de moordenaar van zijn vrouw ook nog eens vrij omwille van een procedurefout.
Hoe kan je dit als vader een plaats geven? Dat de moordenaar van je vrouw en bijgevolg ook van zijn dochter gewoon terug verder kan leven omdat er een kleine fout gemaakt werd in het proces?! Dat maakt deze persoon toch niet minder 'een moordenaar'?
Uiteindelijk neemt Luc het heft in eigen handen en vermoord hij de dader. Hij komt hiervoor in de gevangenis en er volgt een zwaar en lang proces.
Op het einde van de film komt hij vrij, maar echt 'vrij', gelukkig, zal hij nooit meer kunnen zijn. Dat werd hem lang daarvoor ontnomen...

Ik weet dat je soms voorzichtig moet zijn met wat je zegt en dat je je mening soms beter voor jezelf kan houden maar in dit geval doe ik het niet.
Het is een formidabele film die perfect illustreert hoe onze maatschappij doordraait op bepaalde vlakken...
Hoe kan je in godsnaam een moordenaar terug vrij laten komen omwille van een procedurefout? Ik keur niet goed wat Luc Segers heeft gedaan door de dader zelf om te brengen, maar ik kan het wel begrijpen... Hoe raar het ook klinkt, ik kan hem niet zien als een moordenaar.

Ik weet dat mijn mening in dit gedeelte misschien nogal radicaal is en voor sommige misschien te hard. Maar iedereen heeft recht op zijn mening en ik respecteer net zo goed die van een ander. Zo blijf ik er ook bij dat het heel goed is dat er mensen zijn die zich wel bezig houden met bijvoorbeeld gevangenen en dat niet iedereen voornamelijk op gevoel oordeelt zoals ik. Ik hoop dat ik hier niemand mee tegen de schenen stamp, ik kan het gewoon niet anders verwoorden, omdat dit is hoe ik er over denk en me erbij voel. Laat gerust een reactie achter mocht je het anders zien, ik sta steeds open voor andere meningen.



Bronvermelding:
Afbeelding 1: Alex. (2013, november 21) Onderzoek zelfdoding 16-jarige na pesten. Geraadpleegd op 2014, april 9 via http://www.antibjz.nl/page/articles.html/_/overig/onderzoek-zelfdoding-16-jarige-na-pesten-r3483
Afbeelding: Ringoot, I. (2012, augustus 29) Aantal niet-Belgen in gevangenis verviervoudigd. Geraadpleegd op 2014, april 9 via http://www.hln.be/hln/nl/4833/Gevangenissen/article/detail/1493007/2012/08/29/Aantal-niet-Belgen-in-gevangenis-verviervoudigd.dhtml
Afbeelding 3: Eyeworks. (2013). Het Vonnis. Geraadpleegd op 2014, april 9 via http://www.hetvonnis-film.be/wallpapers.php
Videofragment: Britain's got talent. (2014, mei 10). Bars & Melody - Simon Cowell's Golden Buzzer act. Geraadpleegd op 2014, mei 26 via https://www.youtube.com/watch?v=g3Rf5qDuq7M

Mens en lijden: Verschillende vormen van lijden

 



Lijden door oorlog en martelpraktijken

Als eerste bekeek ik een filmpje over de martelpraktijken in Syrië.
Je kan het hier bekijken.

Ik dacht helemaal niet aan dit soort van lijden toen ik aan dit thema begon, maar toch hoort ook dit erbij.
Het is verschrikkelijk wat deze mensen hebben doorstaan, en waarom? Waarom voeren mensen oorlog? Waarom voelen mensen zich beter dan anderen? Het gaat hier om onschuldige mensen, kinderen zelfs. Wat hebben zij hun misdaan?

Wat geeft mensen het recht om anderen zo wreed te behandelen en hun leven kapot te maken? Nee, ze zijn niet dood, maar ze moeten de martelingen de rest van hun leven blijven trotseren in gedachten. Ik denk dat veel mensen er zelfs niet bij stil staan dat dit nog gebeurt, al moet je het nieuws maar opzetten om er mee geconfronteerd te worden!
 

Lijden in ontwikkelingslanden of ten gevolge van natuurrampen.

 

In onze cursus las ik dat de gemiddelde leeftijd waarop mensen een depressie krijgen gedaald is van gemiddeld 40 jaar naar gemiddeld tussen 14 en 20 jaar. Ik verschiet hier eigenlijk niet van. Zoals in het thema 'mens en samenleving' al aan bod kwam verlangt de maatschappij steeds meer van de jeugd. Er worden doelstellingen gesteld die veel te hoog zijn voor sommige en kan je niet mee, dan heb je pech.

Kinderen krijgen geen kans meer om onbezorgd op te groeien, niet alleen door de verwachtigingen maar ook door de medemens. Denk maar aan de ontvoeringen van Dutroux. Hoe kunnen kinderen de kans krijgen om kind te zijn in zo'n maatschappij?

Dan heb ik het alleen nog maar over kinderen van bij ons en niet over kinderen in ontwikkelingslanden...

Ik las hierover ook een artikel. Dit gaat over kinderen in ontwikkelingslanden die plots als gezinshoofd moeten optreden, kinderen die de gevolgen moeten dragen van de ziekte HIV, zij hebben helemaal geen kans op een beter leven. Gelukkig bestaan er nog organisaties die proberen een beter leven te verkrijgen voor deze mensen, hoe moeilijk ook.

Dan denk ik bijvoorbeeld aan Unicef. Zij zetten zich al heel lange tijd in voor allerlei problemen waar kinderen mee te maken krijgen in de ontwikkelingslanden.

Zelf heb ik hier ook al aan meegewerkt. Niet door actief iets te ondernemen, maar vroeger op school kregen we elk jaar een spaarpotje mee naar huis waar we dan in konden sparen om Unicef te steunen, en nu na al die jaren doen we dat nog steeds. Bij mijn grootouders staat zo'n spaarpot en elke keer wanneer ik er kom steek ik er wat kleingeld in. Ieder jaar gaat de spaarpot trouw terug naar de organisatie. Ik weet dat we hier geen grote levens met kunnen redden, maar alle beetjes helpen! 

Neem zeker eens een kijkje op hun website.

 

Ook hier denk ik dat het belangrijk is dat bekende mensen zich mee inzetten voor deze projecten. Veel mensen kijken naar hen op en door hun bekendheid kunnen ze snel een groter doelpubliek bereiken en daardoor grotere sommen inzamelen.

Zo denk ik aan het benefiet dat men organiseerde voor Tsunami 12-12.

 

 

Een heel mooi initiatief wat veel geld in het laatje heeft gebracht!

 

Maar niet alles gebeurt ver van huis, denk aan het zware onweer op Pukkelpop in 2011. (link) Ik kwam hier al eerder op terug in het thema 'Mens en natuur'.

Uiteraard hoort dit ook thuis bij 'Mens en lijden'. Nog steeds krijg ik koude rillingen over mijn rug, al heb ik de beelden al honderd keer gezien en was ik er zelf ook getuige van.

Als je bedenkt wat een storm van 10 minuutjes te weeg kan brengen... Het doet me beseffen hoe klein we zijn als mens en hoe kwetsbaar...


Afscheid van pasgeboren leven

Ongetwijfeld een heel zware vorm van overlijden is het verlies van een pasgeboren leven. Je kijkt zo lang uit naar dat kleine mensje en dan moet je het plots afgeven.
Er is geen mens die zoiets kan vatten, als ik zoiets hoor of lees krijg ik al de tranen in mijn ogen en kan ik alleen maar denken dat 'het niet eerlijk is'. Misschien heel onvolwassen, maar ik kan het niet anders omschrijven. Wat kan zo'n klein, broos wezentje hebben misdaan om zo'n lot te moeten ondergaan. En ook voor de ouders, want wat is er erger dan je kind verliezen?

Ik heb dit zelf, gelukkig, niet meegemaakt maar ken in mijn omgeving verschillende mensen die hun kindje vroegtijdig hebben moeten afgeven. Ik kan wel zeggen dat vanuit mijn idee er op zo'n moment iets verandert in jezelf als persoon.
Zoiets vergeet je niet, kan je ook moeilijk een plaats geven. Er zijn ook geen woorden die op dat moment hun leed kunnen verzachten.

Ik bekeek het fragment van pastor Ine (link) en ik was aangenaam verrast door wat zij doet voor deze mensen. Ik wist wel dat dit bestond maar had er eigenlijk nog nooit echt bij nagedacht. Nu ik dit filmpje heb gezien kan ik alleen maar benadrukken hoeveel respect ik heb voor haar en haar werk. Ze zet zich in voor mensen tijdens de moeilijkste momenten van hun leven, dat zal niet altijd makkelijk zijn maar wel van een onschatbare waarde!
Als de ouders praten zie je aan hun hoe hard zijn Ine nodig hebben gehad en wat ze voor hen heeft betekent in deze donkere periode. Dankzij haar hebben ze het een plaats kunnen geven en hebben ze een mooi afscheid gehad.

Hier gaat het nu over een pasgeboren kindje dat gestorven is omdat het niet levensvatbaar is, maar er zijn zoveel redenen waardoor ouders afscheid moeten nemen van hun kindje. Door ziekte, omwille van een ongeval... Stuk voor stuk situaties waar niemand zich in wilt bevinden maar die we jammer genoeg niet kunnen tegenhouden.

Zowel in 2012 of 2013 kwam Q-music met de actie van meneer Konijn op de proppen. Meneer konijn is de dappere knuffel van Noa. Die werd samen met haar tweelingzus Fenna op 15 november 2010 geboren maar overleed 2 maanden later. Ornelis en Rogiers stuurden Meneer Konijn in 2012 op wereldreis. 'Nu kunnen we Noa toch de wereld laten zien'n zegt Noa's moeder Stephanie.
Per afgelegde kilometer verzamelde Meneer Konijn 2 cent. Op onze slotshow op 21 december 2012 stond de teller op meer dan 200.000 euro. Begin februari konden we de eindbalans opmaken en had heel Vlaanderen zo'n 300.000 euro ingezameld voor Meneer Konijn en Kindergeluk vzw, een vzw die kansarme Belgische kinderen helpt.
In 2013 ging meneer Konijn met pensioen en hij gaat dus niet meer op reis, maar zijn verhaal ging wel verder. In heel Vlaanderen zetten mensen actie sop pootjes en spaarden ze mee, met hun Meneer Konijn Spaarpootjes, die centjes haalden de q-dj's op in alle steden en gemeenten. Ook hier werd weer een enorm bedrag van meer dan 220.000 euro bij elkaar gespaard. (Qmusic, 2013) Zelf heb ik dit ook gesteund want ik vind dit een zeer waardevolle actie.
Noa, het kindje dat gestorven is en waardoor de actie op poten is gezet,kan er niet meer met gered worden, maar misschien wel zoveel andere kinderen... Hieronder kunnen jullie het officiële Meneer Konijn-lied beluisteren.

 

 

 

 

Bronvermelding:
Afbeelding 1: Van Houtteghem, M. (2013). Martelpraktijken in Syrië. Geraadpleegd op 2014, april 8  via  http://rzl-mensenlijden.blogspot.be/2013_01_01_archive.html
Afbeelding 2: Serrien, P. (2010, november 11). Getuigen: De groote Oorlog. Geraadpleegd op 2014, mei 26 via http://pieterserrien.wordpress.com/2010/11/11/getuigen-de-groote-oorlog/
Afbeelding 3: Henneman, J. (2004, december 10). Miljard kinderen heeft geen onbezorgde jeugd. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://www.standaard.be/cnt/glcat491
Videofragment: Artiesten voor Tsunami 12-12 (2004). Geef een teken. Geraadpleegd op 2014, april 8 via https://www.youtube.com/watch?v=LvEVomDwTkQ
Afbeelding 4: Mama. (2012, juni 12). Tien tips voor je pasgeboren baby. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://www.knuffelmama.nl/baby/tien-tips-voor-je-pas-geboren-baby/
Videofragment 2: Qmusic. (2012, november 30). Het meneer Konijnlied. Geraadpleegd op 2014, april 8 via https://www.youtube.com/watch?v=Md499YMckWw

 

Mens en lijden: Inleiding

Het vijfde en laatste onderdeel van mijn blog... Een thema waar ik naar uitkijk om mij in te verdiepen maar waarvan ik heel goed weet dat het ontzettend zwaar kan zijn.


Als inleiding kregen we de opdracht om eens te luisteren naar onderstaand liedje:

Ik kan me voorstellen dat mensen denken zoals zij het zingt. Wanneer alles goed gaat geloven ze in God, maar wanneer er iets fout loopt bestaat God ineens niet meer.

Al denk ik dat niet iedereen zo redeneert. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn grootouders ook erg gelovig zijn en ook zij hebben al moeilijke momenten meegemaakt in hun leven. Zo moet mijn grootmoeder leven met de ziekte MS, wat elke dag weer opnieuw een uitdaging voor hun beide is. Toch stelt zij haar geloof nooit in vraag...

Zelf doe ik dat wel vaak, ik kan er niets aan doen, maar ik stel me inderdaad de vraag waarom alle slechte dingen gebeuren als er dan toch een God bestaat. Ik kan me niet voorstellen dat hij zulke dingen bewust zou laten gebeuren met ons en de wereld.

 

'Lijden', wanneer ik hier aan denk, denk ik aan verdriet.
Het is iets wat elk mens, jammer genoeg, tegenkomt in zijn leven.
Ieder op een ander manier, voor sommige zijn het kleine dingen op hun weg, voor andere levensbepalende factoren.
Lijden is iets wat je leven kan veranderen, wat je als persoon heel klein kan maken, maar wat je ook sterker kan maken.


Het bestaat in zoveel verschillende vormen:
Oorlog, gepest worden, armoede, liefdesverdriet, ziek zijn, een sterfgeval... Ik denk dat lijden voor iedereen iets anders kan zijn. Wat voor de ene misschien totaal niet belangrijk is, is dat voor een ander net wel.
Mensen gaan allemaal op hun manier om met bepaalde gebeurtenissen en verwerken het op hun manier, dat is ook ieder zijn recht...

 

Wanneer het gaat om lijden denk ik automatisch ook een beetje aan alleen zijn. Ik weet ook wel dat je niet zomaar het lijden uit de wereld kunt verhelpen. Je kunt iemand zijn verdriet niet overnemen. Maar gewoon laten weten aan iemand die het moeilijk heeft dat hij of zij niet alleen is kan soms een hele grote betekenis hebben voor die persoon.

 

Bronvermelding:

 Videofragment 1:Regina Spektor. (2009, oktober 8). Laughing With. Geraadpleegd op 2014, april 8 via https://www.youtube.com/watch?v=-pxRXP3w-sQ

Mens en natuur: Extra

Er zijn nu al heel wat punten aan bod gekomen wanneer het gaat over mens en natuur.
Wat zeker ook belangrijk is: energiebesparing.
Daarvoor bekeek ik onderstaand filmpje:

European Commission. (2008, november 11) Energy, let's save it! Geraadpleegd op 2014, april 1 via

 http://www.youtube.com/watch?v=1-g73ty9v04&feature=related

 

 

Ik vind dit persoonlijk een heel tof filmpje. Er wordt op een ludieke manier duidelijk gemaakt dat er echt wel werk gemaakt moet worden van energiebesparing.

Iedereen zou zijn verantwoordelijkheid moeten opnemen, maar of iedereen dat echt gaat doen? Ik denk het niet... Ik moet toegeven dat ik er zelf ook nog niet genoeg moeite voor doe. Als ik bezig ben met iets in huis durf ik het licht al eens laten branden bijvoorbeeld... Anderzijds gebruiken we wel zoveel mogelijk spaarlampen en ledverlichting, dat is toch ook al een klein begin. Ik ga er mij vanaf vandaag eens extra attent op maken om het licht telkens uit te doen wanneer ik me niet meer in die kamer bevind.

 

 

Wanneer we een nieuw huishoudtoestel moeten kopen, letten we er ook steeds op dat het een gunstig energieniveau heeft.

Het is beter voor het milieu en ook beter voor onze eigen portemonee, waarom zouden mensen nog twijfelen?

 

 

 

 

Zelf ben ik niet zo frequent bezig met het milieu maar ik heb wel veel respect voor mensen die dat wel doen. Het is ook zo dat ik mijn steentje wel wil bijdragen, ook al heb ik niet de tijd om zelf op pad te gaan om mensen te overtuigen. Je kan op heel eenvoudige manieren zelf ook al heel wat bereiken.

Ik ben eens gaan zoeken naar tips om energie te besparen.zo kwam ik uit bij de website: Energiesparen.be. Via deze link kan je ook eens een kijkje nemen: http://www.energiesparen.be/zuinig_met_energie/tips_energiezuinig_leven

Heel interessant, want vaak kan je al besparen door kleine details te veranderen. Zo las ik dat het sluipverbruik van een decoder vaak heel hoog ligt. Toch een kleine moeite om deze af te zetten?

Wat betekent de natuur nog?

Natuur is voor mij een heel uitgebreid onderwerp. Het gaat niet alleen om dingen die we kunnen veranderen, in onze macht hebben... Want er zijn ook natuurrampen, dit hangt natuurlijk allemaal samen door de opwarming van de aarde. Maar echt in de hand heb je het nooit. Denk maar aan de natuurramp in Haïti, ondertussen al weer 4 jaar geleden...
Nee, zo'n gebeurtenissen kan niemand vermijden... Ik denk dat we ons vooral moeten optrekken aan het feit dat er toch nog solidariteit is in de wereld.
Want overal werden onmiddelijk hulpfondsen opgericht. Jong of oud, klein of groot, dik of dun... op zo'n moment maakt het allemaal niet uit, staan we allemaal aan dezelfde kant...
En het is niet altijd'de ver van mijn bed-show' want zulke dingen kunnen ons ook overkomen. Kijk naar het pukkelpopdrama in 2011. Nooit dichter kwam een drama zo dicht bij, gewoon bij me thuis in de straat. Nee, ik was niet aanwezig op de weide toen het gebeurde. Ik liep met mijn kniën door het water naar huis omdat de bussen er niet meer door konden terwijl ik bang was om mijn broer. Hij had me een half uurtje daarvoor nog gebeld dat hij bij mijn thuis nog snel iets aan het eten was en dan zou vertrekken naar de weide. 'Amuseer u' zei ik nog.
Godzijdank had hij door het slechte weer nog even gewacht om te vertrekken. Ik was blij, opgelucht... Maar anderen hadden heel wat minder geluk...
Jongeren die hun vrienden zijn verloren, ouders van wie de kinderen nooit meer thuiskomen... verschrikkelijk.
We hebben gedaan wat we konden, mensen laten bellen naar hun ouders bij ons thuis, warme kleren gegeven en we zijn broodjes gaan smeren om uit te delen aan iedereen.
De beelden van de gezichten van de aangeslagen jongeren, het verwoeste terein, ze zullen me altijd bij blijven. Nog steeds kan ik niet vatten hoe de natuur zoiets ongelooflijks kan laten gebeuren... Waarom zullen we nooit leren...
Maar ik heb er wel uit geleerd dat mensen WEL kunnen samenwerken, WEL solidair zijn. Nog nooit in mijn leven heb ik van zo dichtbij meegemaakt hoe mensen de krachten bundelen om andere te helpen. Dat alleen al geeft me hoop voor de toekomst.

Als slot wil ik eindigen met het liedje Hallelujah gezongen door Natalia en Gabriël Rios.
Nee, het heeft niet onmiddelijk te maken met de natuur. Maar voor mij wel met de mens en de natuur. Ze brachten dit tijdens de benefietuitzending 'Help Haïti'.
Het doet me denken aan de kracht die we hebben als mensen om er te zijn voor elkaar, en te blijven hopen op een betere toekomst.

Nathalia en Rios G. (2010, januari 26). Hallelujah. Geraadpleegd op 2014, april 2 via https://www.youtube.com/watch?v=f2gC5bawFYE

 

 

 

Bronvermelding:

Afbeelding 1: Gemeente Stabroek (2014, februari 28). Duurzaam wonen. Geraadpleegd op 2014, april 1 via http://www.stabroek.be/Wonen/Duurzaam_wonen/Energiesparen/Premies_gemeente_Stabroek

Afbeelding 2: Hoe energiezuining koken? (2009 - 2011) Geraadpleegd op 2014, april 1 via http://www.complete-keuken-inrichting.nl/hoe-energiezuinig-koken.html
Afbeelding 3: Van Ooijen, J. (2010, januari, 19). Belgen redden 2-jarig jongetje uit puin aardbeving Haïti. Geraadpleegd op 2014, april 2 via http://www.onweer-online.nl/forum/topic/15867/krachtige-aardbeving-in-hati/81033/

 

 

 

 

 



Mens en natuur: Natuur in de wereldreligies

Ik zocht een foto die voor mij perfect voldoet als ik aan onze natuur denk. Makkelijk is dat niet want waar je ook gaat in de wereld, overal is die anders. En toch ook overal hetzelfde, want overal gaat het om de dingen om ons heen. Lucht, zon, water... We hebben het allemaal nodig, maakt niet uit waar je woont, zonder kan je niet.

 

 

Ik koos uiteindelijk voor een foto van het regenwoud. Enerzijds omdat ik dit een prachtige foto vind en het voor mij heel goed weergeeft waarvoor we het moeten doen, voor de pracht van onze natuur. Anderzijds omdat het regenwoud of beter het Amazonegebied één van de grootste risicogebieden is als het over onze natuur gaat. De meningen hierover verschillen nog steeds maar dat buiten beschouwing wil ik gewoon iedereen aanzetten om eens te kijken naar deze foto en je dan voor te stellen dat dit misschien verloren zou gaan door toedoen van de mens. Van ons. Is dat niet de moeite waard om een tandje bij te steken en mee te helpen aan een betere toekomst voor alles om ons heen?

Eens even vergelijken hoe men de natuur ziet doorheen de verschillende religies:


Natuur in het Jodendom

In het Jodendom hangt de natuur helemaal samen met hun God; Jahwe. De mensen dienen respect te hebben voor de natuur en het is verboden om kwaad te berokken aan deze. Hier kan ik me zeker in vinden. Maar ik heb het wel moeilijk dat men vindt dat God straft aan de hand van de natuur. Als er een God is, dan lijkt het mij niet zo dat hij mensen zal straffen op deze manier. Denk maar aan de tornado's en stormen waarbij zoveel mensen gedood of gewond zijn, waarbij mensen hun thuis zijn verloren... Ik kan echt niet geloven dat dit als een straf gezien moet worden. Hoe erg het ook klinkt, het is 'pech'. De verkeerde persoon op de verkeerde plaats...Uiteraard door toedoen van de mens, maar zeker niet om mensen te straffen.

Om de milieuvervuiling als een straf van God te zien heb ik het nog moeilijker, want ik weet dat dit de schuld van de mens is en van niemand ander.

Natuur in de Islam

Ik hoorde nooit eerder van 'Tema' maar vind het wel een goed initiatief. Dat er in Nederland zo weinig mensen bij betrokken zijn komt denk ik doordat ze niet dezelfde problemen hebben als de mensen in Turkije. Zij worden niet dagdagelijks geconfronteerd met de gevolgen voor de natuur en dan is het makkelijker om er niet bij stil te staan. Naar mijn gevoel wordt er in de Islam meer nadruk gelegd op de gedragingen ten opzichte van de medemens, dit vind ik zelf ook zeker een belangrijk punt.
Want het gaat niet enkel om respect hebben voor de natuur, maar ook voor de medemens en de omgeving, de dieren.
Via deze link kan je wat meer lezen over 'Tema'.

 

Natuur in het Hindoeïsme

Ik las dat in het Hindoeïsme sprake is van meerdere verschillende boeken, het gaat bij hun dus niet om 1 God die iedereen volgt. Ik wist niet dat deze mensen geen vlees eten omdat ze andere wezens geen pijn mogen doen, persoonlijk zie ik het zo niet, ik eet wel vlees en sta er niet op die manier bij stil.
Ze ijveren ook voor geweldloosheid wat zeker een belangrijke waarde is, maar hoe zit het met de mensen die niet geloven? Je gaat altijd uitzonderingen hebben...
Wat het belangrijkst is: dat men verplicht is om altijd bezig te zijn met het verrichten van goede, eerlijke en oprechte daden. Dat is volgens mij ook één van de belangrijkste dingen, iets waarin je moet geloven. Je moet altijd proberen om zelf goed te handelen, voor jezelf, maar zeker ook voor anderen.
Net zoals hun geloof ik dat er een ziel kan zitten in bepaalde elementen, ik vind het dan ook belangrijk om respect te hebben om alles rondom ons.

 

Natuur in het Christendom

Aangezien ik zelf niet echt geloof in een God kan ik mij moeilijk vinden in het verhaal dat God de aarde heeft geschapen en daar de mens in heeft gezet. Wel ben ik het er mee eens dat de aarde niet van ons is, maar dat wij blij mogen zijn dat we er mogen leven en er dus ook zorg voor moeten dragen.
Er komen nog mensen na ons en wij moeten onze natuur in goede staat overdragen zodat iedereen kan genieten van de pracht ervan.





Natuur in het Boeddhisme

'De mensen moeten zich bewust zijn van hun afhankelijkheid van de lucht, de zon, de aarde en de regen.' Dit vind ik echt heel goed verwoord, een schot in de roos als je het mij vraagt.
Ook hier komt weer terug dat de mens geen eigenaar is van de natuur, maar wel een bezoeker, dat ze zorg moeten dragen voor alles om hen heen. Ze leggen er de nadruk op dat alles samenhangt als een web aan elkaar, dit vind ik zeker kloppen want alles is afhankelijk van elkaar. Zonder water bloeien de bloemen niet, zonder zon worden mensen neerslachtig,...
Ze geloven dat elk mens terugkomt in een ander persoon/wezen na de dood. Zelf geloof ik hier niet echt in, maar ik denk wel dat het op die manier makkelijker is om goed zorg te dragen voor de natuur en de omgeving omdat ze ook echt geloven dat ze er steeds weer in terecht zullen komen, terwijl de christenen al sneller zullen denken: dat maken we toch niet meer mee. Dit is naar mijn mening zo, dat wilt niet zeggen dat alle christenen zo zullen denken.

 

Als ik de natuur vergelijk in verschillende geloven kom ik tot volgende conclusie:
In welke religie ook, natuur is een centraal punt dat voor iedereen belangrijk is. Voor sommige bewust, voor andere misschien eerder onbewust. Maar zonder onze natuur, onze aarde zouden wij niet bestaan. Het ene is verbonden met het andere en het is onze taak om zorg te dragen voor alles om ons heen. Niet alleen voor onszelf maar ook voor de medemens, en de volgende generaties.
In elke vorm van geloof komen deze punten terug.


Ik vraag me nu wel af: zijn er zo weinig mensen die nog echt geloven? Want elk geloof beschrijft wat je moet doen om een goed gelovige te zijn, ook in onze daden omtrent de natuur, maar waarom is het dan zo erg gesteld met onze aarde?!


Bronvermelding:
Afbeelding 1: Van Soest, H en J. (2013, september 19) Russisch roulette met het regenwoud. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://www.wetenschap24.nl/nieuws/artikelen/2013/september/Russisch-roulette-met-het-regenwoud.html
Afbeelding 2: Timerime.com. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://threeships.timerime.com/en/event/225468/De+ontwikkeling+van+het+christendom+en+jodendom+als+eerste+monotheistische+godsdiensten/
Afbeelding 3: Marc. (2012, mei 4). Islam. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://www.andreasvesalius.net/lagere-school/godsdienst-zedenleer/islam/
Afbeelding 4: Plazilla. (2012). De drie eenheden van het Hindoeïsme. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://plazilla.com/page/4295003853/de-drie-eenheden-van-het-hindoeisme
Afbeelding 5: van Splunter, JH. (2009) Het Katholiek Christendom. Geraadpleegd op 2014, april 8 via  http://www.agatentafelen.nl/tafelen/christendom.html
Afbeelding 6: Nabbi. (2014). Jonge boeddhistische monniken die mediteren. Geraadpleegd op 2014, april 8 via http://www.nabbi.be/nabbidocs/content.php?ID=372

Mens en natuur: Welvaart zonder groei + Duurzaam leven

Eerst keek ik naar de uiteenzetting van prof. Tim Jackson. Je kan het hier bekijken.

Als econoom weet Tim Jackson waarover hij spreekt, hij brengt het op een heel eerlijke en correcte manier.
Volgens hem zitten we in een soort van val. We moeten gaan kiezen tussen het systeem of de planeet? Wat kies je dan? Een dilemma...
Het klopt volgens mij wanneer hij zegt dat de groei van consumptie steeds meer wordt aangewakkerd. Mensen willen altijd maar meer. Vaak zelfs meer dan wat effectief in hun mogelijkheden ligt.
We hebben een onverzadigbare honger, volgens Tim Jackson aangedreven door een gevoel van angst. Ik denk dat hij hier mee bedoelt dat we allemaal willen mee kunnen, de ene wilt niet onder doen voor de andere, bang om uit de boot te vallen.
Mensen hebben inderdaad minder spaargeld in deze tijd, is dat omdat het leven zo duur geworden is? Ja, alles is duurder geworden, maar we willen ook gewoon meer, 50 jaar geleden was er nog niet eens sprake van een computer, laat staan van een ipad.

 

 

Door de crisis willen mensen zich inderdaad veilig stellen door terug meer te sparen, een reserve op te bouwen. Echt opbrengen doet dit al lang niet meer, en het is ook waar dat de overheid en de maatschappij mensen blijft overtuigen om meer geld uit te geven om zo uit het dal van de crisis te geraken.

Op economisch vlak kan het natuurlijk niet anders. Er moeten opbrengsten zijn om te kunnen investeren en verder te ontwikkelen. Op persoonlijk vlak zal het echter zorgen voor nog meer problemen, want waar stopt dit?

Het wordt al snel een straatje zonder einde vrees ik.

 

Verder haalt mr. Jackson aan dat het voor veel mensen blijkbaar al heel moeilijk is om dingen te doen die eigenlijk uitermate evident zouden moeten zijn. Hij heeft het over energie-efficiënte apparaten kopen, spaarlampen gebruiken...

Dit is iets wat voor iedereen haalbaar is en toch lukt het nog niet overal. Dan moeten we ons eens gaan afvragen waar we met bezig zijn denk ik. Nee, je kan de wereld niet verbeteren in je eentje, maar we kunnen wel allemaal al eens beginnen met een stap in de goede richting door kleine dingen aan te pakken.

Ik denk net als mr. Jackson dat er een goed evenwicht gezocht moet worden tussen vernieuwing en behoud van traditie, alleen op die manier gaat men uiteindelijk verder geraken.

Heel goed vind ik het initiatief van Ecosiais, waarbij 80% van de inkomsten gaat naar het behouden van regenwouden. Het kan dus wel degelijk! Er zouden meer mensen moeten zijn die op deze manier 'zaken willen doen'.

Het investeren in het welzijn van ons als mensen is ook een belangrijk punt. Want voor wie of wat moeten we investeren? Misschien niet meteen voor onszelf, maar wel voor de toekomst! Wij moeten zorgen dat onze kinderen, kleinkinderen... een toekomst hebben!

Zeker naar de mensen toe, die in armoede leven, moet er dringend iets veranderen.

Het kan toch niet normaal zijn dat wij rondlopen met een ipad, iphone, 10 paar schoenen in de kast hebben staan, en lekker gaan uiteten, terwijl elders in de wereld zoveel mensen moeite hebben om te overleven.

Het is heel makkelijk om te beseffen dat er iets moet veranderen en ook dat wij hier aan moeten meewerken, daar ben ik zeker van.

Maar hoe moeten we het effectief aanpakken? 

Volgens mij moet de overheid hierin zijn verantwoordelijkheid dringend opnemen doro bepaalde knopen door te hakken. En wij als maatschappij en ook de bedrijven moeten hier aan meewerken!

Ik las ook het artikel van Peter Tom Jones en Vicky De Meyere over duurzaam leven. (link)
Waar het voor hen juist om draait is heel duidelijk.
Ze konden het niet beter verwoorden dan de titel van hun boek 'Terra Reserva' wat letterlijk 'omgekeerde aarde' betekent.
Het is niet 5 voor 12, maar wel al lang 5 na 12! Er moet dringend iets veranderen opdat de draagkracht van onze aarde stabiel blijft.
Ze geven ook aan wat er net nodig is om dit te bereiken, zo geschreven komt het ook allemaal heel correct over en kan ik er mij zeker in vinden. Maar ik stel me wel de vraag hoe men dit effectief gaat realiseren.


Ik wil hun strategie van de 4 E's eens even reflecteren op mijn eigen gewoontes:
Enable: mogelijk maken / in staat stellen
Dit is zeker en vast een heel belangrijk punt waarop de overheid moet investeren. Ik rij zelf vaak met de fiets en merk heel goed hoe slecht de staat van de fietspaden op veel plaatsen is. Het gaat niet alleen om onze natuur maar ook om onze veiligheid!
Een goede oplossing om minder met de auto te rijden is de trein naar het werk nemen, ik doe dit dagelijks maar wordt ook bijna dagelijks geconfronteerd met de vertragingen of zelfs treinen die afgeschaft worden...

Encourage: aanmoedigen
Ik denk dat dit in de huidige samenleving zeker niet evident is. Tegenwoordig kost alles geld en zelfs dan nog komt de overheid niet toe met hun budgetten.
Zo nam ik vroeger altijd de gratis stadbus naar het station, sinds dit jaar zijn ook deze te betalen... Ik begrijp heel goed dat het geld ergens vandaan moet komen maar soms vraag ik me af of dit op elk vlak zo moet uitgebuit worden.

Exemplify: toelichten
Het goede voorbeeld geven? Uiteraard is dit belangrijk. Niet alleen door de overheid of grote bedrijven, maar ook gewoon in ons dagdagelijkse leven. Ouders moeten het goede voorbeeld geven aan hun kinderen, leerkrachten aan hun leerlingen...
Zelf pas ik dit ook toe in de opvoeding van mijn dochter, maar aangezien ze nog maar 1 jaar is, neemt dit nog niet zo'n grote proporties aan. Toch is dit iets wat ik zeker wil meegeven in haar opvoeding.

Engage: stimuleren van engagement voor duurzame keuzes
Hier ben ik zelf nog niet zo in thuis. Ik heb wel al vaak gehoord van verenigignen zoals bijvoorbeeld KWB die verschillende stappen ondernemen, zoals bijvoorbeeld de groepsaankoop van groene energie. Zulke intiatieven juich ik zeker toe en ik ga hierover zeker eens op zoek naar verdere informatie om hier in de toekomst ook aan te kunnen meewerken.

Conclusie is dus dat er dringend iets moet veranderen en dit alleen maar kan door het samenwerken van ons als mensen, de overheid...
Net zoals bij de voorgaande thema's zal het ook hier moeilijk worden om mensen overal in mee te krijgen. Want hoe juist het ook allemaal klinkt: niet iedereen wilt zijn jaarlijkse vliegvakantie opgeven en in plaats naar zee gaan. En je kan ook niet verwachten dat iedereen plot vegetariër gaat worden. Willen ze echt iets bereiken denk ik, dat de overheid in de eerste plaats een aantal ingrijpende beslissingen moet nemen.
Maar wel zo dat het voor de mensen geen stap achteruit is, want er moet inderdaad iets veranderen, maar mensen moeten ook nog de kans krijgen om te 'leven'.



Bronvermelding:
Afbeelding 1: Mcphersen, G. (2013, juni 14). A quote worth sharing. Geraadpleegd op 2014, mei 26 via http://lazy-lizard-tales.blogspot.be/2013/06/a-quote-worth-sharing.html
Afbeelding 2: Depositphotos. (2011, juli 28). Wereldwijde financiële crisis. Geraadpleegd op 2014, mei 26 via http://nl.depositphotos.com/6216665/stock-photo-World-financial-crisis.html
Afbeelding 3: Fuzzbones Dreamstime. Tijd te veranderen. Geraadpleegd op 2014, april 2 via http://nl.dreamstime.com/stock-afbeelding-tijd-te-veranderen-image22545801
Afbeelding 4: Jacobs, G. (1998). RET - Theorie en Filosofie. Geraadpleegd op 2014, mei 26 via http://www.ccgt.nl/capita_okt09.htm